📖 زندگی‌نامه

شهيد احمد ريزي در سال 1341 در محله وينيچه، يكي از محله‌هاي شهر ديزيچه متولد شد. خانواده او از راه كشاورزي امرار معاش مي‌كردند و مانند اكثر كشاورزان با روزي حلال و دلي مملو از مهر خداوند، زندگي را می¬گذراندند. هنوز هم كوچه پس‌كوچه‌هایي كه به مدرسه كشاورز منتهي مي‌شود، رفت و آمد او را به اين دبستان به خاطر سپرده‌اند. نمي‌دانم چند نفر شهيد را اين مدرسه در دامان خود پرورش داده است؟ ولي اين را مي‌دانم كه هنوز هم از در و ديوار اين مدرسه مي‌شود بوي شهدایش را استشمام كرد.
شهيد احمد ريزي پس از طي دوران دبستان، در مدرسه راهنمایي كارگر ثبت نام می¬کند و تا مقطع سوم راهنمایي در اين مدرسه به تحصيل ادامه مي‌دهد. اما وضع نابسامان اقتصادي كه بيشتر جوانان آن دوره را مجبور به ترك تحصيل می¬کرده، او را نيز مجبور به ترک تحصيل مي‌كند تا در کار كشاورزي به پدر خود كمك كند و کمک‌حال پدر از نظر تأمین معاش خانواده باشد. شهيد احمد ريزي از سجاياي اخلاقي والایي برخوردار بود. او حتي از اينكه كار شخصي خود را به ديگران محول نمايد، امتناع مي‌كرد. خانه پدر بوي محبت او را مي‌داد و او از مهرباني به ديگران دريغ نمي‌كرد. حالا او جوان رشيدي شده بود تا دين خود را به ميهن اسلامي ادا كند؛ بنابراين در 1/6/1361 لباس مقدس سربازي را به تن كرد و عازم جبهه‌هاي نبرد با دشمن قسم‌خورده اين آب و خاك شد. او توانست تا پايان خدمت سربازي فقط دو بار به مرخصي بيايد. تنها ارتباط او با خانواده‌اش نامه‌هایي بود كه از جبهه مي‌فرستاد. او در اين نامه‌ها ابتدا سعي مي‌كرد خبر سلامتي خود را به خانواده برساند تا شايد آنها را به اين وسيله تسلي بدهد؛ سپس با استناد به سخنانِ بزرگان و ائمه اطهار، به خانواده دلداري مي‌داد تا اگر به فيض شهادت نایل شد، خانواده‌اش مثل خاندان شهدای کربلا، صبر و استقامت پيشه نمايند. او بارها و بارها از علي‌اكبر حسين(ع) و حضرت قاسم ياد كرده بود و به برادرانش سفارش كرده بود پرچم اسلام را بر زمين نگذارند و راه شهيدان را ادامه دهند. او در رزمی بي‌امان كه با دشمن بعثي داشت، در عمليات والفجر مقدماتي، بر اثر اصابت تركش¬هاي خمپاره دشمن، در تاريخ 22/1/62 به درجه رفيع شهادت نایل گشت.

📝 وصیت‌نامه