📖 زندگی‌نامه

شهيد قدرت¬اله عليرضایي در سال 1341 در خانواده¬ای مذهبي و بي‌آلايش در ديزيچه ديده به جهان گشود. او از همان دوران نوجواني علاقه وافري به خواندن كتاب‌هاي مذهبي داشت. علاقه او به حدي بود كه ايشان در خانه خود اقدام به احداث كتابخانه‌اي كوچك نمود. او مردي الهي بود و هر كاري مي‌كرد، براي رضاي حضرت باري تعالي بود. شهيد قدرت‌اله عليرضایي يك بار جهت خواندن درس طلبگي به حوزه علميه قم عزیمت كرد، و از همان بدو تأسيس سپاه پاسداران انقلاب اسلامي، وارد اين نيروي انقلابي شد تا بدين وسيله بتواند دِين خود را به ميهن اسلامي ادا نمايد. او در سال 1359 به اتفاق گروهي از همرزمان به پادگانِ سميرم اعزام شد و با خان‌هایي كه قصد داشتند آرامش منطقه را به‌هم بزنند، درگير شد. در آن مبارزه از ناحيه دست چپ زخمي شد. اصابت گلوله به دست چپش او را مجبور كرد در بيمارستان بستري شود. پس از بهبودي و ترخیص از بيمارستان، بلافاصله قدم در جبهه گذاشت.
در مأموريتي به جبهه غرب اعزام مي‌شود و در مأموريتی ديگر به جبهه جنوب. او حتي در مدت مرخصي احساس مسئوليت مي‌كرد و در هر كجا كه احساس مي‌كرد مي‌تواند حضورش مفيد باشد، حاضر مي‌شد. مدتي نيز در پليس راه اصفهان- شيراز در كنار کارکنان اين منطقه در كار گشت به آنها ياري مي¬رساند‌.
شهيد قدرت¬اله علیرضایی در سال 1363 بار ديگر قدم در جبهه جنوب گذاشت و اين بار حضورش مصادف با عمليات بدر در منطقة حورالعظيم بود. عبور از نيزارهاي انبوه و پر آب و راه‌هاي پيچ در پيچ و موانع و كمينگاه‌های متعدد دشمن، عمليات را بر نيروهاي رزمنده اسلام كه حالا ارتش و سپاه دست به دست هم داده بودند، دشوار مي‌كرد؛ ولي مي‌بايست عمليات انجام مي‌شد و رزمندگان با قايق‌هاي تندرو و بالگردهاي هوانيروز اين مسير پرخطر را طي می¬کردند و در آن سوي حورالعظيم به قلب دشمن آشوبگر يورش می¬بردند.
شهيد علیرضایی با دوست و همرزم قديمي خود، شهيد مرتضي صمدي دل را به دريا زده بود تا باز هم در كنار هم با دشمن مبارزه كنند. آنها موانع را يكي پس از ديگري پشت سر می¬گذاشتند؛ ولي سرنوشت¬ حكايت ديگري برای آنها رقم زده بود. در 22/12/1363 تقدير اين بود كه قدرت‌اله در اين عمليات شهيد شود و روح پاكش در ميان سينه‌سرخان اين ديار تا بي‌نهايت آسمان پرواز كند.

📝 وصیت‌نامه