📖 زندگی‌نامه

مي‌گويند هركسي را مي‌شود از جمع دوستانش شناخت و به اخلاق و روحيات او پي‌برد، و من مي‌خواهم چند تن از دوستان شهيد علي جباري را نام ببرم و شايد همين اسامي براي معرفي شهيد كافي باشد و بتوان داستان زندگي و راه او را در پيوند با دوستانش جستجو كرد: محمد بهرامي، غلامرضا دانشمند، غلامعلي رحماني، ابراهيم دانشمند. حتماً اين اسامي براي شما آشنا هستند. بله اگر كلمه مقدس شهيد را به اول اسم هر كدام از اين بزرگواران اضافه كنيد، آن گاه خواهيد دانست كه شهيد علي جباري با شهداي اين منطقه مراوده‌اي نزديك و صميمي داشته است و اين نشانه آن است كه شهيد راه خود را انتخاب كرده بود؛ راهي که سرمنزل مقصودش رستگاری است.
پاسدار شهيد علي جباري در سال 1343 در يك خانواده مستضعف و مذهبي ديده به‌جهان گشود. فضاي خانه و تربيت صحيح از او كودكي ساخت علاقه‌مند و دلباخته به مسجد و نماز و شعائر مذهبي. هرچند شهيد علي جباري تا كلاس دوم دبیرستان بيشتر نتوانست درس بخواند، ولي چه در دوران تحصيل چه بعد از آن در امور كشاورزي يار و مددكار پدر بود و اخلاق خوش او مايه تسكين دل والدين بود.
او مانند بیشتر شهدا سهمي درخور توجه در به ثمر نشستن نهال انقلاب داشت و در اين راه از هيچ‌گونه كوششي دريغ نمي‌كرد. همزمان با پيروزي شكوهمند انقلاب اسلامي اين شهيد بزرگوار به بسيج محل پيوست و يكي از فعال‌ترين اعضاي اين نهاد مردمي و انقلابي شد. در همين راستا از امور فرهنگي نيز غافل نشد و در بسيج با دوستان و همرزمان خود كتابخانه‌ای تأسیس کرد. حالا جنگ عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي، شروع شده بود و شهرهاي مرزي ما مورد هجوم وحشيانه رژيم بعثي عراق به سركردگي امريكا واقع شده بود. مردم غيرتمند ايران اسلامي نیز براي دفاع از كيان كشور به‌پاخاسته بودند و شهيد علي جباري كه اعتقادي عميق به انقلاب و ارزش‌هاي والاي آن داشت، ديگر ماندن در شهر خود را جايز نمي‌دانست و دفاع از مملكت اسلامي را يك تكليف شرعي و الهي مي‌پنداشت؛ بنابراين براي مقابله با دشمن پاي در عرصة نبرد گذاشت و به جبهه جنوب رفت و بعد از مدتي كه روياروي دشمن ايستادگی کرد، در منطقه كرخه نور در 18/6/66 كبوتر روحش به سوي حق پرواز كرد.

📝 وصیت‌نامه