📖 زندگی‌نامه

ورزشكاران هميشه به حضرت علي (ع) اقتدا‌ كرده‌اند و مروّت و مردانگي را از مولای متّقيان یاد گرفته‌اند. پاسدار شهيد رحيم بهرامي كه از ورزشكاران رزمي بود، سعي كرد تا پا جاي پاي مقتدايش بگذارد و با نثار خون خود درخت اسلام را آبياري كند. اين شهيد بزرگوار درسال 1345 در شهر ديزيچه ديده به جهان گشود و تحصيلات خود را تا اول دبيرستان ادامه داد؛ ولي شور و اشتياقي كه انقلاب در شهيد ايجاد كرده بود، باعث شد اين شهيد بزرگوار امر دفاع از ميهن اسلامي را بر همة امور ترجيح دهد. او در سال 1360 پا در ميدان رزم با دشمن بعثي گذاشت. شهيد رحيم بهرامي قبل از انقلاب نيز در مجادله با طرفداران رژيم شاهنشاهي بسيار بي‌محابا بود؛ به طوري كه در ملأ عام به عكس شاه متعرّض می‌شد، بدون آنكه از ايادي آنها ترسی داشته باشد. باورهاي مذهبي آنچنان در قلب و روح اين شهيد عزيز ريشه دوانيده بود كه با تمام نوجواني هيچ‌گاه نماز اول وقت او ترك نمي‌شد. در حقيقت او شمع جمع خداباوران و ره‌نمای دوستان و آشنايان بود. شهيد رحيم بهرامي به گونه‌اي اسوة اخلاق بود که جسم و جان را آماده كرده بود تا در پيشگاه معشوق قرباني كند. او بارها با ضد انقلابان روبرو شد و شجاعانه از حريم انقلاب و ميهن اسلامي دفاع ‌كرد. چندين بار عاشقانه به پابوس امام رضا(ع) رفت تا با او نجوا كند و راز دلش را فقط به امامش بگويد. شايد هم از امام خود خواسته بود به فيض شهادت برسد. او معتقد بود شعار«جنگ جنگ تا پيروزي» ‌بايد تحقق پيدا كند. او از متجاوزان به حريم كشور ايران به‌شدت نفرت داشت و در راستاي همين باورهاي ارزشمند بود که در هجده سالگي پا در ميدان‌های نبرد با دشمن دون گذاشت. او نشانة يك بسيجي واقعی بود و چندين بار به جبهه رفت تا آنکه منطقة رُقابيه شاهدي بر نبرد بي‌امان اين شهيد عزيز شد و سرانجام به آرزوي ديرينه‌اش که پرواز به ملکوت الهی بود، رسید.

📝 وصیت‌نامه