«گمان مكنيد كساني كه در راه خدا كشته مي‌شوند، مرده‌اند؛ بلكه زنده‌اند و نزد خدای خويش روزي مي‌خورند».
شهادت مي‌دهم به وحدانيت خدا و رسالت پيامبران از حضرت آدم تا محمد‌بن‌عبدالله و امامت حضرت علي و يازده فرزندش تا حجت‌بن‌الحسن‌العسكري ارواحناله‌الفدا و درود بر رهبر كبير انقلاب اسلامي ايران، امام خميني و ساير علما. درود بر روان پاك شهدا از كربلا و صدر اسلام و كربلاهاي ايران. اكنون كه اين وداع را مي‌نويسم، با دلي پاك و احساس مسئوليت به جبهه حق عليه باطل شتافتم، اين وداع‌نامه را مي‌نويسم براي اينكه من با مادرم و خانواده‌ام و اقوام وخويشان و اهل آبادي وداع و خداحافظي نكرده‌ام و از آنها حلاليت طلب نكرده‌ام. اين يكي از دستورات اسلام است كه انسان وقتي مي‌خواهد به سفر برود، بايد با خويشان و دوستان خود وداع كند؛ ولي من آن روزي كه مي‌خواستم اعزام بشوم، چون وقت نبود نتوانستم وداع و خداحافظي كنم؛ ولي چون پيرو امام حسينم، بايد از او و برنامه‌هايش كاملاً پيروي كنم. روايت است وقتي امام حسين (ع) در آن وداع آخر خواست با زن و بچه و اهل و اعيال خداحافظي كند، همه اطراف او جمع شدند. يكي مي‌گويد پدر جان مرا به كه واگذار مي‌كني، يكي مي‌گويد عمو جان ما را به كه مي‌سپاري و مي‌روي و يكي از فرزندان امام حسين (ع) پيش پدرآمد و عرض كرد: پدر پس ما را به حريم جدمان رسول الله برگردان! امام فرمود فرزند من پدر جان اين ملت كه اطراف ما را محاصره كرده‌اند، نمي‌گذارند كه از اينجا به هيچ طرف برويم و امام با اهل خود وداع كرد و سوار مركب شد، عازم ميدان گشت. وقتي كمي دور شد، ديد كه يكي از فرزندانش همراهش مي‌دود، امام فرمود پدر جان چه مي‌خواهي؟ عرض كرد تا از اسب پياده نشوي، نمي‌گويم. وقتي كه امام از اسب پياده شد، عرض كرد پدر جان يادت هست وقتي به منزل رسيديم و خبر شهادت مسلم را آوردند و شما بچه‌هاي مسلم را روي زانوهايت نشاندي و او را نوازش كردي و دست بر سر او كشيدي، فرمود آري. عرض كرد پدر جان من هم دلم مي‌خواهد اين دم آخر مرا روي زانويت بنشاني و دست روي سرم بكشي. امام نشست او را نوازش كرد و روانه ميدان شد و اما اينكه بعضي مي‌گويند براي ما گريه نكنيد، شايد صحيح نباشد. امام سجاد بعد از واقعه كربلا به طفل شش‌ماهه نگاه مي‌كرد گريه مي‌‌كرد، به بچه سه‌ساله نگاه مي‌كرد گريه مي‌كرد به جوان سيزده ساله نگاه مي‌كرد گريه مي‌كرد، به جوان هيجده‌ساله نگاه مي‌كرد، گريه مي‌كرد. گريه مي‌كرد، و هميشه اشكش براي مصيبت ابا‌عبدالله جاري بود و به قول يكي از استادان گريه براي شهيد شركت در حماسه اوست. در مرحله اول از كليه اهالي ده خواهش مي‌كنم كه اگر در اين چند سال ناراحتي و يا نگراني از من ديديد، مرا ببخشید. اگر كسي ناراحتي از من ديده، مرا به بزرگي خود عفو كند و بعد از خانواده و مادرم خيلي عذر مي‌خواهم كه من نتوانستم با آنها وداع كنم. از مادرم و همسرم مي‌خواهم كه بچه‌هاي مرا مطابق با دستورات اسلام تربيت كنند، يادم هست روزي كه معلوم نبود اعزام مي‌شويم يا نه، وقتي با موتور از خانه بيرون آمدم، عليرضا همراهم آمد بيرون و انتظار داشت من او را سواركنم، ولي من حركت كردم. او نگاه مي‌كرد و من‌هم نگاه مي‌كردم. ناگاه گريه‌كنان برگشت به طرف خانه. آري ناراحتي زياد است و بايد به ياد بچه‌هاي امام حسين (ع) باشيم.
وقتي كه عصرعاشورا خيمه‌هايش را آتش زدند، اين بچه‌ها سر به بيابان گذاشتند. زينب و كلثوم اطراف آن صحراي كربلا آنها را جمع‌آوري مي‌كردند.
آري مادرم خداوند توفيق عنايت كند و آنها را نوازش كنيد كه ثواب زياد دارد. ديگر سفارش نمي‌كنم فقط از مادرم مي‌خواهم كه مرا حلال كند و از همسرم مي‌خواهم اگر اين چند سال از من ناراحتي يا بدي ديد، مرا حلال كند و بچه‌هايم را نوازش كند كه اجرش با زهرا (س) باشد. اكنون كه اين وداع‌نامه را مي‌نويسم، رويم به طرف كربلاست. اگر در كربلا نبوديم ياريت كنيم، اكنون آمده‌ايم. از خواهرانم و برادرانم شهيد احمد و قاسم و اسماعيل و برادرزاده‌ام اكبر و عمويم حاج نوروز و دخترعمه‌ام و برادران همسرم مي‌خواهم كه اول من بچه‌هايم را به خدا سپردم و بعد به شما كه نگذاريد يتيمي در آنها اثر كند. اما چند توصيه به خواهران و برادران ايماني مؤمن و مسلمان دارم كه اميدوارم بپذيرند و بشنوند و عمل كنند:
«العصر ان الانسان لفي خسر»
خداوند در اين سوره قسم ياد مي‌كند كه همه انسان‌ها در خسران و زيانكاري به سرمي‌برند، مگر كساني كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند؛ اما خداوند باز به همين اكتفا نمي‌كند كه مسلمين بگويند ما ايمان آورديم ايمان به لسان كافي نیست و عمل هم بايد دركنارش باشد.
قبلاً انسان بايستي ايمان داشته باشد. باز براي اثبات اين موضوع مراجعه مي‌كنيم به قرآن كريم در اول سوره عنكبوت مي‌فرمايد:« آيا حساب كرديد يا پنداشتيد وقتي مردم گفتند ما ايمان آورديم، ما آنها را امتحان نمي‌كنيم و يا آنها را ترك مي‌كنيم. همانا آزمايش كرديم آنان را كه قبل از شما بودند تا راستگويان از دروغگويان معلوم شوند».
اي برادران و اي امت ايران! بدانيد كه خداوند هر آينه ما را مورد آزمايش و امتحان قرار مي‌دهد. ما مورد امتحان هستيم اگر شما با زبان بگویيد به اسلام ايمان آورديم و از قلب سست باشيد يا اگر زبان و قلب بگويد ايمان آورديم و ايمان داريم و عمل در كار نباشد، باز صحيح نيست و اگر با زبان و قلب و عمل ايمان به خداوند و دستوراتش داشته باشيد، با هم خداوند شما را امتحان مي‌كند. سوره بقره مي‌فرمايد: ما شما را به چند چيز امتحان مي‌كنيم:
1. به خوف شما را امتحان مي‌كنيم كه در مقابل سختي‌ها و ناملايمات ايستادگي داريد يا خير؛ در مقابل دشمن مي‌توانيد بايستيد يا نه.
2. به گرسنگي شما را امتحان مي‌كنيم. آيا مي‌توانيد استقامت كنيد يا نه. آيا ما كه مي‌گویيم ايمان داريم، اگر خداوند ما را چند ماهي در مضيقه از نظر تأمين زندگي يا تحريم اقتصادي دشمن قرار داد، مي‌توانيم به ايمان استوار باشيم يا خير؟
3. نقص در اموال و نفس كه باز خداوند به مال و جان، انسان را آزمايش مي‌كند.
4. گاهي هم خداوند مي‌گويد ابراهيم ثمره يك هجرت را بياورد در قربانگاه براي امتحان و گاهي هجده‌ساله‌‌ها را از انسان مي‌ گيرد و پيش خود مي‌برد و گاهي مي‌گويد حسين جان هرچه داري بده در راه ما سیزده‌ساله، شش ماهه، هجده‌ساله ابوالفضل، طفلان زينب. آري خداوند همه را امتحان مي‌كند و ما هم مورد امتحان و آزمايش هستيم. بايد حواسمان جمع باشد تا از امتحان الهي سربلند بيرون آييم وگرنه مورد خشم و غضب خداوند قرار خواهيم گرفت.
در خاتمه از ملت ايران مي‌خواهم كه از رهبر انقلاب پيروي كنند و قدر او را بدانند و اين نشانه‌هاي خداوند كريم است؛ اگر ما قدر ندانيم، خداوند ما را مؤاخذه خواهد كرد.